Najtrudniejszy do zdefiniowania stan: nie skaczę z euforii, nie szukam noży by się ciąć. Jest dobrze, choć źle. Jest źle, choć dobrze. To nie brak emocji, ale ich nadmiar. Trudno posprzątać cały ten syf upchany latami po kątach.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz